"Çünkü" Kelime Kökeni:

DevilofHacker'in Dr. Arzu'ya Mektubu : 

Yazmadın! 

Bırak ansızın beni yatağımdan fırlatacak gardiyanın sesi ve elindeki mektubu, sana gönderdiğim fotoğraftan sonra bile yazmadın. 

Bekledim, gene yazmadın. 

İlkönceleri bu yazmayışlarını "başka dişi" olayıdır, birşeyler sezmiştir - duymuştur da ondandır diye yorumluyor ve kendi üzerime alıyordum gerekçeleri; ama şimdilerde "başka kişi" varsayımı beliriyor kafamda ve hemen ekliyorum : 

"- Yahu biz dişiler ve kişiler üstü bir frekanstayken onunla, en azından sen öyle hissediyorken, niye saçma saçma düşünüyorsun? Vardır bir sebebi, daha makul bir sebebi" deyip, geçiştiriyorum. 

Zaten bu mektubu da sana değil kızıma yazıyorum, ama, sen de gözucuyla bakarsın zaten, biliyorum. :) Kızıma. 

Evet. 
Cep telefonumda kayıtlı olduğu şekliyle "Güzel Kızım Deniz"e. 

Ne sihirli, ne ışıltılı, ne goncafem bir tamlama yakalamışım yahu. Sıfat tamlaması da değil aslında haa, iki yaşamın bağının ifadesi bu gerçekte. Çok haşır neşir olunmasa da günlük hayatın içindeyken, iki yaşamın en güçlü bağının ifadesi. 

İşin ilginci ne biliyor musun? 
Gerçek bu, gerçek sevgi... 

Mesela dört böbreği var benim kızımın. Ondaki ikisine birşey olursa diye, diğer ikisi emaneten benim bedenimde duruyor. Ciğerleri ve hatta ikinci kalbi bile geçici olarak bende. En ufak arızada iade etmek için asıl sahibine. 

Ve, olmasın ama, sana birşey olursa, sanki doğduğu andan itibaren her anı birlikte geçirmişiz gibi, onun yanıbaşında bitivereceğimden, ne dayısı - ne teyzesi - ne de başka birine meydan vermeyeceğimden de eminim. 

Ancak şu an, onun için kurgulanmış hayatı "sen ve kendisiyle" yaşamalı, tırmanmalı. Kaldı ki, bilinenin aksine, inişler zordur doktorcuğum, inişler. Dağcılar böbürlene böbürlene tırmanırlar da, iş aşağıya inmeye gelince, ya helikopterle ya da tırmanıştan daha zorlu keçiyollarından inerler. Bırak tırmansın benim kızım da. Elimi uzatıvereceğim ve birlikte iniş yapacağımız zamanlara dek tırmansın. Onun hayat kurgusu nasılsa, onu yaşasın. 

Beni bilirsin doktorcuğum. İnsansı materyaller oldum olası ilgimi çekmedi. Sadece elzem olanlar, evet, hayatta kalabilmek için elzem olan ihtiyaçlara çevirdim bir yaştan sonra rotamı ve öyle yaşadım. 

Biryerden biryere gidilecekse ulaşım için gereken para - yemek yenilecekse mama parası - kıçım üşürse don - sırtım üşürse hırka parası ve bir de bira için lazım olan para vardı ki; o da; sürekli ve çok yoğun şekilde - her konuda - olur olmaz biçimdeki düşünce bolluklarında bedenimi dahi bitap düşen beynime "fren parası". 
Azıcık mola versin diye, delirmeyeyim diye. 

Gerisi mi? 

Gerisi hayat işte doktorcum, gerisi hayat işte. Bir ucu doğum, diğer ucu kabirde. 

Hayatıma çok insan girdi doktorcum. Mesleğin icabı da olsa, senin bile bir ömürde karşılaşabileceğin insan sayısı benimkilerle kıyaslanamayacak kadar az olacaktır, emin ol. 

Çünki ben heryerdeydim ve her kesimden insanla gün geçirebilecek bilgi - görgü - güç vs. ne olursa sahiptim. Bir kesim beni diğerleriyle gördüğü an, onlardan sandı hemen. Sonra bu iki grup biraraya gelip de beni karşıdan gördüklerinde ortak bir ad koyamadı. Farklıydım her iki taraftan da çünki. Onlar da en kısa yolu seçip adlandırdılar : DeLi :)) 

Onca insan görmüş tanımışken sadece sana gerçek bir yakıştırma yaptım ben : "O beni anlıyor." Ve bunda da yanılmadım. Çünki ben yanılmam :)), önceleri kibirliydim belki ama, artık kusursuzum. :) hehehe. 

Şaka biryana, seni öyle bir yoldaş - sırdaş olarak görüyorum ki aynı yüzyılı beraberce yaşayarak geçireceğimiz diğer insaoğullarının yanında; benim için "ne olmasını istiyorsam olabilecek" tek kişisin. 

Bu bağlamda; her koşulda ve olayda seninle ben, koşullar ve olaylar üstü kalabilir, bunu da mevcut öğretilerin ışığında değil, içten gelenler - özyapımız kaynaklı melekeler sayesinde gerçekleştiririz. Yani, ben öyle görüyorum. 

Şimdi; mektup yazsan da yazmasan da ordasın biliyorum. Kötü birşey olsa duyardım, belki de hissederdim. Ama az kaldı doktorcum, zırt pırt yeni yasalar çıkıyor. Çıkmasa da 1 yıl sonra Çanakkale Açık Cezaevinde, yani Çan'a, yani sizlere çok yakın olacağım. Sanırım tam o sıralarda senin mecburi hizmetin bitiyor dimi, ya nasip...

Biliyor musun doktorcum; aşılacak birsürü zorluğun - üstesinden gelinmesi gereken ve hiç de tatmin etmeyen koşulların olduğu yerde "Erdem" gelişir ve çok da görkemlidir. 

Hem kendin hem de Deniz için, içinde bulunduğunuz zor şartları böyle belle ve ikinizi de kasma. Bilirim paniksin, az relaks. :) 

Deniz'i benim için kocaman öp ve ne söylemek istiyorsan onu söyle...

Hem kadınlar hem erkekler, kör mutluluklar arayışlarıyla oraya buraya koşuştururlar, ama bulamazlar. Oysa mutluluk tüm evreni doldurmuş, kalplerine de dolmuştur. Fakat bencilce arayışları mutlulukla aralarına set çeker ve ulaşamazlar. 

Doymak nedir bilmeyen fakir, elindekiyle yetinmesini bilen zengindir. 
İkiniz mutlu olun e mi? 

Bir konu daha var. Yazdığın ilk ve tek mektupta, onu gönderdiğin gün, miktarını da belirterek :))), bir miktar para göndereceğini yazmışsın. Bana hiç ulaşmadı. Cezaevi ismini yanlış yazmış olabilirsin. Kimliğinle herhangibir PTT.'ye gidersen, sanıyorum ki geri alabilirsin. Yazık olmasın, geri çek ve Deniz'e birşeyler al. PTT'den zengin misin? :)) 

Yavaş yavaş sona geliyoruz doktorcum. Mektubun sonuna. 

Diyeceğim o ki; ikinizin yeri bu adamın kalbinde bambaşka. Bunu hiç unutmayın. 
 

Şah Cihan ve Karısı Banu Begüm'ün en büyük hatası, aşkı ölümsüzleştirebileceklerini sanarak anıtlaştırmaları ve Tac-Mahal'i yaptırmaları. Ahmaklar! Aşk bulunan birşey değildir ki, aranılan birşeydir. Bilseler yapmazlardı. 

Ben ikinizi de bir ömür boyu arayacak kadar kıymetli sayıyor, kocaman kocaman öpüyorum... 

Unutmadan; diğerinin eşi olan bu mektup, öbürünün ev adresinize ulaşmama ihtimaline karşı, işyerine gönderilmek üzerine yazıldı. 14/08/2012***